Prille liefde

Onze jongste is verliefd…

Met nog maar net 4 jaar op de teller is ze er vroeg bij. Maar het is zo mooi.

Al het hele schooljaar rollen slechts 2 klasvriendjes regelmatig over de tong. Kobe en Douwe. Ze speelt liever met de jongens. (T is dan ook een halve ‘knechtebrokke’ )

De laatste tijd is Douwe echter een trapje omhoog geschoven. 

Toen ik vertelde dat ik onze zomerreis had geboekt had ze al geregeld dat Douwe meekon. Zijn mama zou zijn valies wel brengen en er is toch nog een plaatsje over in het midden van de achterbank.

Ze mocht in de paasvakantie een dagje bij Douwe gaan spelen en was in de wolken. De dag daarop maakte ze een hartje in strijkparels voor hem. Ik was getuige toen ze het hem overhandigde en de jongen nam het zo liefdevol vast en leek er echt van aangedaan. (Wederzijds is het alvast wel)

Dit weekend werd het me duidelijk hoe serieus dit eigenlijk wel is. Ze had een vriendenboekje mee en we waren het samen aan het invullen. 

Op de vraag ‘wat is je hobby?’  Douwe! (Daarbij fronste ik wel even 😊 en eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ze daarna vroeg wat ‘hobby’ wil zeggen 😆)

Op de vraag ‘wat was het eerste waar je aan dacht deze morgen?’ Douwe!!!

Ze moest er zelfs niet over nadenken.

Deze morgen was Douwe ook onmiddellijk bij Aake toen ze de schoolpoort binnenwandelde. Ze zijn stapelgek van elkaar.

Can you hear the weddingbells ring? Of loop ik nu een beetje te hard van stapel?

Lost and found

Je kent ze wel, die kledingstukken en de helft van een paar schoenen langs de weg.

Ik vraag me altijd af wat het verhaal er achter is.

Van een werkschoen stel ik me altijd voor dat hij, vergeten in de laadbak van een camionette, zijn weg eruit is gehobbeld. Maar een gewone schoen? Hoe kan dit zich in godsnaam plomp verloren langs de wegkant bevinden. Mijn fantasie neemt dan vaak een loopje en ik stel me een heftige kidnapping voor, waarbij de gekidnapte in het heetst van de strijd één van zijn schoenen verloor terwijl hij zich stevig verzet om toch maar niet in een louche zwarte camionette met franse nummerplaat gesleurd te worden.

Soms zie je ook een eenzame knuffel langs de autostrade. Ik zie dan een ondeugende kleuter voor me, die tijdens een lange rit zijn knuffel door het kleine gleufje van het open raam, naar buiten wurmt. Waarschijnlijk om te zien hoe zijn superknuffel instant vleugels krijgt en de rest van de reis de auto vliegend zal volgen. De tranen en het ‘gebeurel’ die volgen op de teleurstelling van de niet-meevliegende-knuffel wil ik me liever niet voorstellen. 

Daarstraks lag er een trui op de weg. Ik zag een gesprek tussen twee bekenden, waarbij de ene in het onverwachte mooie weer zijn trui op het dak van de auto deponeert. Het gesprek wordt afgerond en de autobezitter vervolgt zijn weg met de trui nog op zijn dak. Bye bye trui en de bezitter zich van geen kwaad bewust om eens op zijn bestemming vloekend tot de vaststelling te komen dat hij die op de auto had laten liggen.

Voor de geïnteresseerden: er ligt een brauwe trui langs de kant van de weg in Dikkebus, een werkschoen in de graskant op de weg tussen Westouter en Poperinge en een beertje op de pechstrook op de E 17 tussen Gent en Kortrijk 😊

Menslievendheid

Zelden of nooit zal ik politiek gekleurde uitlatingen maken. Maar wat de heer Donald Trump (al kost het me moeite om hem ‘heer’ te noemen) durfde te verkondigen doet mijn tenen krullen…

Triest en vreselijk!

Hoeveel miljoenen joden en andere zogezegde minderwaardigen werden vermoord, en nog niet eens zo lang geleden.

Stellen dat geen enkele moslim nog de vs zou binnenmogen? 

Uiteraard zal het wel zo een vaart niet lopen en uiteraard weet hij ook wel dat wat hij zegt aanleunt bij de ideeën van een stomme, zielige pipo die het in de jaren 30 en 40 even hoog in zijn bol had gekregen.

Kwaad word ik daarvan 😦

Nu weet ik weer waarom ik normaal gezien geen nieuws meer kijk.

Ai mijne portemonnee 

2 weken heeft het kleinste monster haar laarzen in haar bezit.

Dit is wat er van overblijft 😓  
1 dag had het kleinste monster deze schoenen aan…

 

Ik denk dat ik dringend op zoek moet naar sponsors!

Moest iemand zich geroepen voelen, ik stuur je graag een bericht met ons rekeningnummer. 🙂

Ps: gelukkig begint het grootste monster al wat meer zorg te dragen voor de schoenen. Ik hoop dat ik voor haar toch een seizoentje weg kan.

Slechte mama

Gisterenavond. Ik vroeg de wederhelft of ik nog eens kon uitslapen.

Vandaag was voor mij een vrije dag en ik blijf zelden in bed. Het uitgelezen moment om nog even te blijven liggen en de maandagochtendrush aan me voorbij te laten gaan.

Na een woelige, onrustige nacht (die volle, super bloedmaan zal er wel voor iets tussengezeten hebben) werd ik rond 8 uur opnieuw wakker. De wederhelft nog lekker warm naast me. Rekening houdend met het feit dat hij om 9 uur op ’t werk moet zijn (met nog een 20 minuten-rit er naartoe) , de kinderen om 8u45 op school en iedereen nog in bed lag, gigantisch te laat dus.

Maar ik kon het niet opbrengen om in paniek uit bed te springen. Slaperig gaf ik hem de boodschap: “schatje, het is al 8 uur hoor.” Hij sprong uit bed en wonderwel vermoed ik dat iedereen nog behoorlijk op tijd arriveerde waar ze moesten zijn.

Rond 9u15 vond ik het welletjes en ging ik heerlijk eenzaam aan een rommelige ontbijttafel. (Met een klein beetje knagend schuldgevoel omdat ik hem er alleen voor had laten staan)

Na een uurtje ontving ik een berichtje: “al wakker?”

Bleek dat de jongste naar school vertrok zonder bril op de neus. 

Glimlachend vertrok ik naar school, die papa’s toch… Maar het lachen verging me behoorlijk snel.

De kleuterjuf zei dat de papa zo gegeneerd was en erna wees ze me er nog eens vriendelijk op dat de jongste eigenlijk ook een knuffel moest meehebben, zoals in het schriftje stond én dat het schriftje ook niet mee was. Ze had ernaar gevraagd bij het kleinste monster en ze antwoorde doodeerlijk: “mijn mama lag nog in bed”. 

Wat een fanatstische manier om je maandagmorgen te starten 😦 

Over de bloemetjes en de bijtjes

Het heeft lang geduurd en toevallig hadden we het er dit weekend over op een feestje.

De voortplanting van de mens uitleggen aan je kinderen. We willen er weinig poespas rond maken en vooral ook, aangepast, eerlijk zijn.

De vragen kwamen wel eens, maar met de uitleg: uit de buik, was het oudste monster wel tevreden.

Gisterenavond, toen ik de monsters te bedde bracht kwam de vraag opnieuw.

– mama? Waar komen de baby’s uit

– euh…

– komen ze uit de buik?

– ja, ze komen uit de buik.

– en waar dan?

– …. (Een stilte waarbij ik naar geschikte woorden zocht)

– komen ze uit de poep?

– neen, ze komen niet uit de poep, poppemie.

– waar dan wel?

– wel… Ze komen dan uit je muisje

– uit je muis? (terwijl ze me met grote ogen aankijkt. Ja kind, ik kan het ook niet helpen. De natuur kan soms wreed zijn)

Alsof ze de wreedheid ervan inziet, de slimme 6-jarige meid, komt de volgende vaststelling

– ja, en is je muis dan kapot?

Tja…

Neuze neuze

Ik weet niet of het bij jullie ook zo is?

Ik hoop stiekem van wel, want dan houdt het in dat we hier gewoon een doodnormaal gezin vormen. Niet dat ik jullie toewens wat er ons hier overkomt, integendeel, maar je verstaat me wel.

Op 4 november 2013  moest ik met onze oudste naar de spoed. Ze had een prop watte in haar neus geduwd en die prop was onbereikbaar geworden voor menig pincet… Tijdens de rit naar het ziekenhuis vroeg ik haar WAAROM ze in godsnaam zoiets doet. Ze prevelde iets over kakapampers. Ik kon niet echt volgen. Toen ze ook de naam ‘Thomas’ uitsprak begon me iets te dagen. In een voorleesboek van K3 zorgen ze voor een baby, Thomas, en die heeft een vuile luier én om niet meer te moeten ruiken stoppen ze watte in hun neus. Stond nu ook toevallig een knutselwerkje van ons samen op haar kamer. Een Sint mét wattenbaard. Bedankt Studio 100! Zou een schadeclaim gepast zijn?

Soit

Anderhalf jaar later, anderhalf jaar ouder kind…

Kennen jullie deze?  

  Tijdens badplezier zorgden ze hier al voor veel vertier. Gisteren buiten beschouwing gelaten dan. De twee monsters zaten samen in bad toen ik thuiskwam ( met migraine, wagenziekte, vermoeidheid, fantastisch goed gezind dus) De wederhelft verplicht me om in de zetel te gaan liggen. Ons korte gesprek ruw onderbroken door paniek, geschreeuw,… 

Zie je het zwarte rubbertje in het spuitje? Kan je al raden waar dat zwarte rubbertje op dat moment zat? En nu denk je waarschijnlijk dat het jongste haar beurt was? Het was verdorie weer de oudste!

Even prutsen en een uitvliegbeurt (waar ik toch alweer zoveel spijt van heb, maar een ritje naar de spoed zag ik op dat moment echt niet zitten) later vloog het rubbertje samen met wat snot het neusgat uit. Deze keer was het blijkbaar om haar loopneus te verhelpen…

ZUCHT

De vlieg in de yogaklas

Ja, het spijt me,… Het gaat écht over de vlieg in de yogaklas. 

Iets spannenders? Mijn hoofd zit vol, maar ’t is de vlieg die overneemt.

Enkele weken geleden ben ik met yoga gestart. Er is evenwicht nodig in mijn leven, in mijn lichaam en in mijn hoofd. En waar kan een mens dan beter op zijn plaats zijn dan in de yogaschool ‘de balans’ (een beetje reclame kan nooit kwaad 🙂 )

Geen spek voor jou bek? Geen probleem, het gaat over de vlieg, remember?

Stel je voor: de relaxatie-oefening. Met gesloten ogen, op je matje in ruglig. Komt nu al enkele weken een vlieg op mijn neus rusten, of mijn voorhoofd, of…

Ok, het is maar een vlieg, wat is het probleem? Wel, met die vlieg komt de vraag: zou ik stinken? Zweet ik teveel misschien? Komt die vlieg op mijn lichaamsgeur af? Of neen, het is mijn haar… Fuck, ze is daar weer…

Nefast voor de oefening, want de ontspanning en het zen-gevoel spatten uiteen. Nefast voor je zelfvertrouwen, kan je wel merken aan de vragen die het bij mezelf oproept. Na de les kwam de vlieg toevallig ter sprake. En iederéén heeft er last van! En the most fun part: iederéén dacht dat ze misschien de enige waren, dat het aan hun geur lag. Behalve mijn buur… Mijn ‘wegjaagbewegingen’ waren iets té duidelijk en de vlieg verhuisde daarop steevast naar haar. Zij dacht waarschijnlijk alleen maar: ‘hou die vuile vlieg bij jezelf, ik stink niet!’

Maar toch nog een lange weg te gaan hoor

“Je wordt oud” zei hij (ik heb hem gekozen voor zijn subtiliteit 🙂 )

De aanleiding was een in huis aanwezige Libelle. Magazine’s komen hier niet meer zo vaak in huis als vroeger, maar soms verwen ik mezelf nog eens. Ik had hem gekocht omwille van de recepten die heerlijk op de cover prijkten.

“Waarom” vroeg ik een beetje gepikeerd en licht beledigd, want met 32 op de teller voel ik me nog niet echt oud, maar jong is het inderdaad ook niet meer hé.

“Vroeger koos je voor De Flair, Libelle is voor iets oudere mensen.”

Ik had er eigenlijk nog nooit echt bij stilgestaan. Dacht zelfs dat die twee gewoon hetzelfde publiek voor ogen hadden. Én zoals eerder gezegd, gekocht omwille van receptjes. Hoe ik trouwens meestal kies, afgaand op de cover. (Eigenlijk ook een bewijs hoe vooroordelen werken hé, toch?) Soit, Ik heb er mijn slaap niet voor gelaten, maar koppig als ik ben wou ik het toch ook niet onmiddellijk geloven.

De week erop zag ik in de plaatselijke supermarkt (super-mini-markt is eigenlijk beter gezegd) De Flair blinken. En ja, ik ben koppig, dus het weekblad vloog mee op de band bij de kassa.

En hij heeft verdomme gelijk, die wederhelft van me. Zelfs de modellen zijn een stukje ouder in de Libelle.

Ik had het eigenlijk wel al kunnen weten. De grijze haren die verder oprukken, ‘ t zijn er nog niet zoveel, maar ze vallen wel op tussen bruin haar en ze zijn ook zo anders van structuur. Alsof hun kleur nog niet genoeg om aandacht schreeuwt.  Het relativeringsvermogen die zo nu en dan al eens wat meer rust kan brengen. Fijne rimpeltjes rond mijn ogen (fijntjes, maar ze zijn er wel).

Tja ik wordt oud(er). En ik heb er vrede mee.